یه دعوای قدیمی و بی‌پایان که فقط مردم تاوانش رو می‌دن
وزارت خارجه جمهوری اسلامی طبق معمول، بعد از حمله تلافی‌جویانه اسرائیل به چند تا نقطه نظامی تو ایران، فوری یه بیانیه قلمبه‌سلمبه داد بیرون. همون روتین همیشگی:
«تجاوزکارانه بود»،
«حق دفاع مشروع داریم»،
«نقض منشور سازمان ملل بود»
و چند خط دیگه که همیشه تو اینجور بیانیه‌ها کپی‌پیست می‌شه.
تو متن بیانیه، کلی حرف از تمامیت ارضی و حقوق بین‌الملل زدن؛ انگار اولین باره دارن این واژه‌ها رو کشف می‌کنن. بعدش هم تهدید نرم‌نرمکی:
می‌گن از همه «توان مادی و معنوی ملت ایران» برای دفاع از خودشون استفاده می‌کنن.
ملت ایران؟ همون ملتی که سال‌هاست صدای اعتراضش زیر فشار امنیتی خفه شده؟ همون ملت همیشه گروگان؟
جالب‌ترش این قسمت بود که از «کشورهای صلح‌دوست» تشکر کردن!
صلح‌دوست؟!
تو منطقه‌ای که نصفش تو انواع جنگ و درگیریه و خود همین سیستم هم با صدتا گروه نیابتی تو چندتا کشور درگیره؟
خلاصه این قسمت بیانیه انگار از یه جهان موازی اومده بود.
از اون طرف اسرائیل هم طبق معمول رو همون موج خودش سوار شده و گفته حمله رو به‌خاطر حمله موشکی جمهوری اسلامی در وعده صادق ۲ انجام داده؛ همون حمله‌ای که جمهوری اسلامی گفت جواب کشته شدن عباس نیلفروشان و حسن نصرالله بوده.
داستان این دو طرف شده مثل یه دعوای قدیمی و بی‌پایان که فقط مردم تاوانش رو می‌دن،
ولی هر بار هر دو طرف وانمود می‌کنن «ما فقط دفاع می‌کنیم»