این صفحه یاد ۲۳۱ نفری را نگه می‌دارد که به اتهام‌های جنسی، یعنی تجاوز، لواط یا زنا، اعدام شدند. همه‌ی این ۲۳۱ نفر، بر پایه‌ی منابع، اعدام شده‌اند. نخستین اعدام ثبت‌شده در این فهرست به ۳۰ فروردین ۱۳۸۸ برمی‌گردد و آخرین آن به ۱۰ شهریور ۱۴۰۵. آنچه در عنوان این صفحه آمده، اتهامی است که مقام‌های قضایی یا منابع خبری اعلام کرده‌اند؛ ثبت آن در اینجا به معنای اثبات جرم نیست و ما درباره‌ی گناه یا بی‌گناهی کسی داوری نمی‌کنیم. در بسیاری از این پرونده‌ها خود متهمان اتهام را انکار کرده بودند و از اعتراف زیر فشار سخن گفته‌اند.
سال‌ها، شهرها و سن‌ها
اعدام به اتهام‌های جنسی در همه‌ی سال‌های این فهرست دیده می‌شود، اما سال ۱۳۹۰ با ۳۰ نام و سال ۱۳۹۱ با ۲۸ نام سنگین‌ترین سال‌ها هستند و پس از آن‌ها ۱۳۹۲ با ۲۰ نام و ۱۴۰۱ با ۱۸ نام. کرج با ۲۷ نام پرتکرارترین شهر است، سپس شیراز با ۲۳، تهران با ۱۳، بندرعباس با ۱۱ و اراک با ۱۰ نام. استان‌های البرز و فارس هر کدام با ۲۸ نام در صدر استان‌ها قرار دارند. روزهای ۷ دی ۱۳۹۱، ۲۶ مرداد ۱۴۰۱ و ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ هر کدام با ۵ اعدام از پرتکرارترین روزهای این فهرست هستند.
جوانی اعدام‌شدگان این صفحه چشمگیر است: میانه‌ی سنی آنان ۲۶ سال است، جوان‌ترینشان ۱۴ سال و مسن‌ترینشان ۶۴ سال داشته است. ۴ نفر از کسانی که در این فهرست آمده‌اند زیر ۱۸ سال بوده‌اند؛ کودکانی که به اعدام سپرده شدند. ۱۰ زن نیز در این فهرست هستند که منبعشان زن بودنشان را ذکر کرده است.
چند زندگی
علیرضا تاجیکی هنگام بازداشت دانش‌آموز کلاس اول دبیرستان بود. منبع او را «نوجوانی ریزنقش، مذهبی و عضو هیئت دوچرخه‌سواری مسجد» توصیف می‌کند. پدرش کارگر باغبان اداره آب فسا بود. علیرضا در ۲۱ سالگی، سحرگاه ۱۹ مرداد ۱۳۹۶، در زندان عادل‌آباد شیراز به دار آویخته شد. از خانواده‌اش این جمله مانده است: «ما ۶ سال است مرده‌ایم، فقط خاک رویمان نیست!» مادرش که پس از دو عمل قلب باز بستری بود، برای آخرین ملاقات با آمبولانس به زندان برده شد.
مهدی سهرابی فر در ۱۷ سالگی و در ۵ اردیبهشت ۱۳۹۸ در همان زندان شیراز اعدام شد. منبع می‌نویسد: «او دارای معلولیت ذهنی بود و سواد نداشت.» و در جای دیگر: «آقای سهرابی‌فر عاشق زندگی بود و برای آینده‌اش برنامه داشت.» خانواده‌اش از روی آثار روی جنازه دریافتند که پیش از اعدام شلاق هم خورده بود. امیرحسین پورجعفر کتم جانی ۱۹ ساله بود و در ۱۴ دی ۱۳۹۶ در ورامین اعدام شد؛ از کودکی یک گوشش کم‌شنوا و یک پایش معلول بود و خانواده‌اش درباره‌اش گفته‌اند: «هرچه در خانه خراب می‌شد، امیرحسین درست می‌کرد»
احسان بائی لاشکی ۲۷ ساله، تنها پسر خانواده، در ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ در نوشهر اعدام شد؛ به گفته‌ی منبع او «فردی مهربان بود و مثل بسیاری از نوجوانان بیش از درس به فوتبال علاقه داشت». جواد گل نیت ۳۰ ساله، پدر دو دختر دوقلوی ۸ ساله، در ۲۰ اسفند ۱۳۹۶ در خوی اعدام شد و به گفته‌ی منبع «همواره منکر انجام چنین عملی شده است». کریم زرگر ۶۴ ساله، دانش‌آموخته‌ی حقوق و پایه‌گذار مؤسسه‌ی «راه معرفت»، در ۱۰ بهمن ۱۳۹۶ در زندان رجایی شهر کرج به دار آویخته شد و خبر اعدامش تنها بدون ذکر نام منتشر شد.
درباره‌ی این فهرست
فهرست اعدام‌شدگان به اتهام‌های جنسی کامل نیست. شمار واقعی بیشتر است، چون بسیاری از این اعدام‌ها بی‌نام یا بی‌خبر ماندند و ما تنها نامی را ثبت می‌کنیم که منبعی برای آن یافته‌ایم. بخش بزرگ نام‌های این صفحه، یعنی ۱۸۲ مورد، از بنیاد عبدالرحمن برومند آمده است؛ پس از آن کانون حقوق بشر ایران با ۳۴ مورد، شبکه حقوق بشر کردستان با ۲۸ مورد و حال‌وش با ۱۲ مورد. برای هر یک از این ۲۳۱ نام دست‌کم یک منبع وجود دارد، اما برخی تنها بر یک گزارش تکیه دارند. از ۱۹ نفر شرحی از زندگی در دست داریم. اگر یکی از این اعدام‌شدگان را می‌شناختید، یا جزئیاتی از پرونده‌اش را می‌دانید که در اینجا نادرست آمده، خاطره یا اصلاح خود را برای ما بفرستید.