این صفحه یاد خانواده‌هایی را نگه می‌دارد که بیش از یک عضو خود را از دست دادند: برادرانی که هر دو اعدام شدند، یا مادر و فرزندانی که در یک خودرو هدف گلوله قرار گرفتند. در این فهرست ۴۰ نام آمده است، از ۲۱ فروردین ۱۳۸۸ تا ۱۳ مهر ۱۴۰۵؛ هر یک از این نام‌ها دست‌کم یک خویشاوند دیگر در فهرست کلی ما دارد. برای همه‌ی این ۴۰ نفر شرحی از زندگی در دست است، چون پیوند خانوادگی را تنها از روی همین شرح‌ها می‌توان شناخت.
سرنوشت‌ها
از این ۴۰ نفر، ۱۸ نفر در اعتراضات کشته شده‌اند و ۱۴ نفر اعدام شده‌اند. ۳ نفر بیرون از اعتراضات و ۱ نفر در شرایط دیگر به دست نیروهای حکومتی کشته شدند. ۲ نفر در خارج از ایران ترور شدند و ۲ نفر هنوز در خطر اجرای حکم اعدام‌اند. میانه‌ی سنی ۲۵ سال است؛ جوان‌ترین ۱۴ ساله و مسن‌ترین ۶۲ ساله بود. ۵ نفر زیر ۱۸ سال داشتند و ۱۰ زن در این فهرست هستند. سال ۱۴۰۴ با ۱۶ نام و سال ۱۴۰۵ با ۷ نام بیشترین سهم را دارند. روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ با ۷ نام سنگین‌ترین روز است؛ پس از آن ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ با ۳ نام و ۴ مرداد ۱۴۰۵ با ۳ نام می‌آیند. تهران با ۶ و اصفهان با ۴ نام پرتکرارترین شهرها هستند.
برادران اسلامیان
محسن اسلامیان ۲۱ ساله دانشجو بود. او بیش از ۱۱ ماه در بازداشت ماند و دادگاه به گفته‌ی منبع به او اجازه‌ی انتخاب وکیل نداد. صبح ۲۱ فروردین ۱۳۸۸، نخستین تاریخ این فهرست، او همراه دو هم‌پرونده‌اش در زندان عادل‌آباد شیراز اعدام شد. مادرش حتی اجازه نیافت نام واقعی فرزندش را بر سنگ گورش بنویسد. برادرش مهدی اسلامیان ۳۰ ساله یک سال بعد، در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹، در زندان اوین اعدام شد. مهدی نوشته بود: «تمامی این سختی‌ها را به جرم برادر بودن متحمل شدم» و نیز: «بی‌دلیل و بدون هیچ دلیل و مدرکی و اعترافی توسط قاضی به اعدام محکوم شدم».
برادران میرزا
سیامند میرزا ۳۳ ساله و برادرش قهرمان میرزا، هر دو کارگر ساده، سحرگاه ۱۸ مهر ۱۳۸۹ با هم در زندان زنجان اعدام شدند. سیامند پدر یک پسر خردسال بود که با مادرش در همان زندان بود؛ پیش از اعدام خواست فرزندش را ببیند و اجازه نیافت. به گفته‌ی منبع، او مسئولیت پرونده را بر عهده گرفته بود تا همسرش و دیگران نجات یابند. منبع می‌گوید پدر این دو برادر وقتی برای پیگیری سرنوشت پسرانش به زنجان رفت، با شنیدن خبر اعدام هر دو درگذشت.
یک خودرو در جاده‌ی بانه–مریوان
مهدی توکلی، عکاس و مدیر خانه عکاسان کردستان و بنیان‌گذار خانه‌ی هنری «چاو»، شامگاه ۴ مرداد ۱۴۰۵ همراه خواهرش سمیه توکلی و مادرشان مریم اصلانی در جاده‌ی بانه–مریوان بود. به گفته‌ی منبع، نیروهای وزارت اطلاعات خودروی آنان را به رگبار بستند و هر سه در جا جان باختند. منبع می‌گوید از خانواده خواسته شد علت مرگ را «تصادف» اعلام کنند. این سه نام همان سه نامی‌اند که روز ۴ مرداد ۱۴۰۵ را در این صفحه سنگین کرده‌اند.
دیگران
مجتبی ترشیزحاجیکلائی، فوتبالیست پیشین، در دی ۱۴۰۴ در تهران، به گفته‌ی منبع، بدنش را سپر همسرش کرد. ریبین مرادی ۱۷ ساله، بازیکن نوجوانان سایپا، در ۱۸ دی ۱۴۰۴ کشته شد و خانواده‌اش پس از چهار روز بی‌خبری از مرگش آگاه شدند. معصومه کریمی ۳۷ ساله، مادر پسری سه ساله، در ۲۳ اسفند ۱۳۹۹ در زندان لاکان رشت اعدام شد.
درباره‌ی این فهرست
فهرست خانواده‌هایی که بیش از یک عضو را از دست دادند کامل نیست. ما پیوند خانوادگی را تنها وقتی ثبت می‌کنیم که منبعی آن را گفته باشد، پس بی‌گمان خانواده‌های دیگری هم هستند که داغ چند عزیز را دیده‌اند و در این صفحه نیامده‌اند. بیشترین سهم از وب‌سایت ایران اینترنشنال با ۳۰ مورد است؛ پس از آن بنیاد عبدالرحمن برومند و وب‌سایت کانون حقوق بشر ایران هر کدام با ۱۶ و هرانا با ۱۵ مورد آمده‌اند. هر نام دست‌کم یک منبع دارد، ولی برخی پیوندها تنها بر یک گزارش تکیه دارند. اگر می‌دانید دو یا چند نفر از این فهرست با هم خویشاوند بودند، یا اینجا پیوندی نادرست آمده، آن را با ما در میان بگذارید.