این صفحه ۴۱ نام از زابل، در استان سیستان و بلوچستان، را در خود دارد. ۳۹ نفر از آنان اعدام شده‌اند، یک نفر بیرون از اعتراضات به دست نیروهای حکومتی کشته شده و یک نفر به اعدام محکوم شده است. نخستین تاریخ این صفحه ۳۰ خرداد ۱۳۹۰ است و آخرین آن ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۴. فهرست زابل فهرست پدرانی است که از خانه‌هایشان برده شدند و دیگر بازنگشتند، و فهرست زنانی که منابع نامشان را ثبت کرده‌اند.
سال ۱۴۰۱ در زابل
سال ۱۴۰۱ با ۱۷ نام سنگین‌ترین سال این صفحه است. در آن سال دو روز هر یک ۴ اعدام دارند: ۲۱ خرداد ۱۴۰۱ و ۱ مرداد ۱۴۰۱. سال‌های دیگر کم‌شمارترند: ۳ نام در ۱۳۹۰، ۴ نام در ۱۳۹۳، ۲ نام در ۱۳۹۴، ۳ نام در ۱۳۹۵، ۲ نام در ۱۳۹۶، یک نام در ۱۳۹۹، ۳ نام در ۱۴۰۰، ۴ نام در ۱۴۰۲، و یک نام در هر یک از سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴. روزهای ۳۰ خرداد ۱۳۹۰ و ۶ اردیبهشت ۱۳۹۳ هر کدام ۳ نام دارند و ۲۵ بهمن ۱۳۹۵ دو نام.
سن‌ها از ۲۰ تا ۴۸ سال است و میانه‌ی آن ۳۰ سال. منابع درباره‌ی ۹ نفر از این ۴۱ نفر به‌روشنی نوشته‌اند که زن بوده‌اند؛ سهمی بزرگ در فهرستی به این کوتاهی. در این صفحه کسی زیر ۱۸ سال ثبت نشده است.
کودکانی که پشت سر ماندند
منابع برای ۹ نفر از اعدام‌شدگان زابل جزئیاتی ثبت کرده‌اند، و همه‌ی این جزئیات درباره‌ی خانواده و فرزندان است. در ۲۱ خرداد ۱۴۰۱، سه مرد از کسانی که در این روز اعدام شدند در منابع چنین معرفی شده‌اند: امین‌الله براهویی (نارویی) ۲۷ ساله، ثناءالله بهادرزهی (نارویی) ۳۴ ساله و رسام پودینه، و درباره‌ی هر سه آمده است: «متاهل و دارای ۵ فرزند خردسال». اگر این سه جمله درست باشند، تنها در یک روز ده‌ها کودک در زابل بی‌پدر شدند.
رضا زحمتی ۳۵ ساله و غلامرضا کاظمی ۴۴ ساله هر دو در ۵ شهریور ۱۴۰۱ اعدام شدند و درباره‌ی هر دو منبع می‌نویسد «متاهل و دارای فرزند». محمد عربی ۳۰ ساله، که در ۱۶ شهریور ۱۴۰۱ اعدام شد، «دارای یک فرزند دختر» بود.
در سال ۱۴۰۲ نیز این داستان ادامه یافت. امیر نارویی در ۱۰ خرداد ۱۴۰۲ اعدام شد و منبع می‌نویسد او «متاهل و دارای شش فرزند بود». فرهاد بادروزه در ۹ مرداد ۱۴۰۲ اعدام شد؛ او «دارای دو فرزند دختر» بود. یک روز بعد، در ۱۰ مرداد ۱۴۰۲، اسحاق زهی ۳۰ ساله اعدام شد که «متاهل و دارای ۲ فرزند خردسال» بود.
آنچه نمی‌دانیم
از کار، تحصیل یا آرزوهای این مردان در منابع چیزی نیامده است. از زنانی که در این فهرست‌اند نیز منابع ما شرحی ندارند. آنچه مانده، تنها شمار فرزندان است؛ و همین نشان می‌دهد که در زابل، هر اعدام خانه‌ای را بی‌نان‌آور گذاشته است. اتهامی که به هر یک از اعدام‌شدگان نسبت داده شده، همانی است که مقامات یا منابع گفته‌اند، نه حکمی بر گناه آنان.
منابع و ناتمامی فهرست
این ۴۱ نام همه‌ی اعدام‌شدگان و کشته‌شدگان زابل نیستند. شمار واقعی بیشتر است و نام بسیاری از اعدام‌شدگان هرگز منتشر نشده است. ما فقط نامی را ثبت می‌کنیم که منبعی برایش یافته‌ایم. بیشترین سهم را بنیاد عبدالرحمن برومند با ۲۹ مورد دارد، پس از آن حال‌وش با ۱۹ مورد، کانون حقوق بشر ایران با ۱۲ مورد و هرانا با یک مورد. برخی از ثبت‌های زابل تنها بر یک گزارش استوارند و در سن یا شمار فرزندان ممکن است خطا داشته باشند.
اگر یکی از این ۴۱ نفر را می‌شناختید، اگر از خانواده‌ها یا همسایگان آنان هستید، از شما می‌خواهیم خاطره یا تصحیحی برای ما بفرستید تا این نام‌ها چیزی بیش از یک تاریخ و یک شمار فرزند باشند.