این صفحه یاد ۲۴ تن را نگه می‌دارد که نامشان با مرودشت پیوند خورده است؛ ۱۸ نفر از آنان در استان فارس ثبت شده‌اند. ۲۳ نفر در اعتراضات کشته شده‌اند و یک نفر اعدام شده است. نخستین تاریخ این صفحه ۱۱ دی ۱۴۰۴ است و آخرین آن ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵. ۲۳ نام به سال ۱۴۰۴ تعلق دارد و یک نام به سال ۱۴۰۵؛ برای بسیاری از آنان منابع روز دقیق را ننوشته‌اند.
روزهای پیاپی
آنچه فهرست مرودشت را خاص می‌کند، پیوستگی روزهاست. مرودشت از آغاز دی ۱۴۰۴ هر چند روز یک کشته داد: یک نفر در ۱۱ دی ۱۴۰۴، یک نفر در ۱۴ دی ۱۴۰۴، یک نفر در ۱۵ دی ۱۴۰۴، یک نفر در ۱۶ دی ۱۴۰۴، و سپس ۵ نفر در ۱۹ دی ۱۴۰۴. منابع نشان می‌دهند که این مرگ‌ها به هم زنجیر شده بودند: مردم برای خاکسپاری یک کشته گرد آمدند و در همان خاکسپاری، کشته‌ای تازه افتاد.
سن‌ها از ۱۴ تا ۴۵ سال است و میانه‌ی آن ۲۸ سال. ۳ نفر از این ۲۴ نفر زیر ۱۸ سال بوده‌اند و کوچک‌ترینشان ۱۴ سال داشت. منابع درباره‌ی هیچ‌یک ننوشته‌اند که زن بوده است.
عرفان بزرگی و منصور مختاری
عرفان بزرگی، به نوشته‌ی منبع «دارنده مدال قهرمانی در رشته‌های پاورلیفتینگ کشور، مچ‌اندازی و کشتی استان فارس» بود. منابع درباره‌ی سن او یکسان نیستند. منبع می‌نویسد: «عرفان ۱۲دی برای خاکسپاری همشهری کشته‌شده‌اش «خداداد شیروانی» رفته بود که ماموران حکومتی سر او را هدف شلیک قرار دادند.» او در بیمارستان جان داد و تاریخی که فهرست برای او ثبت کرده، ۱۶ دی ۱۴۰۴ است.
منصور مختاری ۲۸ ساله، به نوشته‌ی منبع «خیاط و از عشایر «باصری»» بود. او نیز پس از همان خاکسپاری، همراه دیگران مقابل کلانتری شهر گرد آمده بود تا در اعتراض به کشتار مرودشت پاسخ بخواهد، و با شلیک مستقیم کشته شد. فهرست ما برای او ۱۵ دی ۱۴۰۴ را ثبت کرده است.
علی زارعی
علی زارعی ۲۷ ساله دیپلم ریاضی‌فیزیک داشت و از تعمیر برق خودرو روزگار می‌گذراند. منبع می‌نویسد او «به‌تازگی توانسته بود امکان تحصیل در یکی از دانشگاه‌های آلمان را به دست آورد.» و «او خبر پذیرش خود را صبح روزی که در اعتراضات کشته شد، گرفته بود». او گفته بود: «خون من از خون سایر جوانان کشور رنگین‌تر نیست.» گلوله‌ی جنگی به سمت راست سینه‌اش خورد و در درمانگاه جان داد. خانواده‌اش «تا ۴ روز نمی‌دانستند او کشته شده است» و پیکرش را تا ۸ روز به آنان ندادند.
سجاد رحیمی و سهیل الماسی
سجاد رحیمی ۳۲ ساله، به نوشته‌ی منبع «متولد همان مرودشت، قهرمان سابق نوجوانان «هاپکیدو» ایران، مهندس «آی‌تی» و معلم یک هنرستان در قشم بود.» او جمعه‌شب ۱۹ دی زخمی شد و دیگران او را با چند مجروح دیگر در خانه‌ای پناه دادند تا بازداشت نشوند. «وقتی برادرش رسید او هنوز نبض داشت، اما در راه بیمارستان و در آغوش برادرش بر اثر خونریزی جان سپرد.»
سهیل (یاسین) الماسی ۱۷ ساله «پدر نداشت و تنها خواسته‌اش این بود که صدای دیگر یتیمان باشد.» او در نوزدهم دی در منطقه‌ی میرزاخانی با دو گلوله‌ی جنگی به سینه کشته شد.
منابع و ناتمامی
این ۲۴ نام همه‌ی جاویدنامان مرودشت نیستند؛ در آن روزهای پیاپی، بیش از این‌ها جان دادند و نام بسیاری هنوز به هیچ گزارشی راه نیافته است. ما تنها نام‌هایی را ثبت می‌کنیم که منبع دارند. منابع این صفحه ایران اینترنشنال با ۲۲ مورد، هرانا با ۱۴، وب‌سایت کانون حقوق بشر ایران با ۹، کانون حقوق بشر ایران با ۶، ایران‌وایر با ۴، وب‌سایت ایران اینترنشنال با ۳، وب‌سایت ایران‌وایر با ۲ و رادیو فردا و رادیو زمانه هر کدام با یک مورد هستند؛ ۳ نام نیز در فهرست دفتر ریاست‌جمهوری به تاریخ ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ آمده است. اگر یکی از این ۲۴ نفر را می‌شناختید، خاطره یا تصحیح خود را برای ما بفرستید.