این صفحه یاد ۲۷ تن را نگه می‌دارد که نامشان با ورامین، در استان تهران، پیوند خورده است. نخستین تاریخ این صفحه ۱۴ دی ۱۳۸۸ است و آخرین آن ۱۸ دی ۱۴۰۴. ۱۶ نفر از آنان در اعتراضات کشته شده‌اند، ۷ نفر اعدام شده‌اند و ۲ نفر به دست نیروهای حکومتی کشته شده‌اند. برای ۲ نفر دیگر هنوز پایانی نوشته نشده است: آنان به اعدام محکوم شده‌اند.
سال‌ها و روزها
نام‌های ورامین در دو دوره جمع شده‌اند. در سال‌های نخست، نام‌ها پراکنده‌اند: یک نام در ۱۳۸۸، یک نام در ۱۳۸۹، ۳ نام در ۱۳۹۰، یک نام در ۱۳۹۲ و یک نام در ۱۳۹۶؛ روزهای ۱۴ دی ۱۳۸۸، ۲۵ شهریور ۱۳۸۹، ۵ مهر ۱۳۹۰ و ۴ آبان ۱۳۹۰ هر کدام یک نام دارند. سپس ۲ نام در ۱۴۰۱ می‌آید، و سرانجام سال ۱۴۰۴ با ۱۸ نام، دو سوم این صفحه. روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ با ۵ کشته پرشمارترین روز این صفحه است.
سن‌ها از ۱۵ تا ۵۳ سال است و میانه‌ی آن ۲۶ سال. ۳ نفر زیر ۱۸ سال بوده‌اند و منابع درباره‌ی ۲ نفر نوشته‌اند که زن بوده‌اند؛ یکی از آنان سحر فرد است که پایین‌تر درباره‌اش می‌خوانید.
سحر فرد و محمد موسایی
زینب (سحر) فرد ۳۸ ساله «مربی و داور شناخته‌شده تکواندو» بود و «در تکواندو به مقام قهرمانی تهران و نایب قهرمانی کشوری رسیده بود». او در پومسه، پیلاتس و بدنسازی نیز مربی بود. در ۱۸ دی ۱۴۰۴ نزدیک میدان کلانتری قرچک با گلوله‌ی جنگی به سر کشته شد.
محمد موسایی ۲۶ ساله، «پدر یک کودک چهارساله»، را منبع «مردی شجاع، خانواده‌دوست و عاشق خاندان پهلوی» می‌خواند. به نوشته‌ی منبع، نیروهای مستقر بر ساختمان سنتینیال در محدوده‌ی میدان کلانتری به سوی معترضان تیراندازی کردند و گلوله‌ای به سر او خورد. «نیروهای امنیتی پیکر او را در بیابان رها کردند» و خانواده‌اش نتوانستند او را در آرامستان دلخواهشان به خاک بسپارند.
امیرحسین پورجعفر کتم جانی
امیرحسین پورجعفر کتم جانی ۱۹ ساله با پدر، مادر و سه خواهرش در روستای خیرآباد ورامین زندگی می‌کرد. «سه ماهه بود که در اثر تب شدید و تشنج، یک گوشش کم شنوا و یک پایش دچار معلولیت شد». تنها دوستش او را «آرام» و «گوشه‌گیر» می‌خواند. خانواده‌اش گفته‌اند: «هرچه در خانه خراب می‌شد، امیرحسین درست می‌کرد». او در ۱۴ دی ۱۳۹۶ در ندامتگاه ورامین اعدام شد و «در سکوت و بی‌خبری» در روستایش به خاک رفت. پدرش از آزار نوه‌هایش در مدرسه و گسستن روابط خانوادگی پس از اعدام پسرش گفته است. اتهامی که به او زده شد، روایت دادگاه است، نه اثبات گناه.
آنچه نمی‌دانیم
برای بیشتر این ۲۷ نفر، منابع ما جز نام و تاریخ و گاه سن چیزی ننوشته‌اند. ما نمی‌دانیم اعدام‌شدگان سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۶ چه کسانی بودند، و نمی‌دانیم دو نفری که به اعدام محکوم شده‌اند، امروز در کدام زندان‌اند و چه سرنوشتی در انتظارشان است. تنها برای ۳ نفر جزئیاتی از زندگی در دست داریم. اتهامی که به محکومان و اعدام‌شدگان نسبت داده شده، روایت مقامات است، نه حکمی بر گناه.
منابع و ناتمامی
این ۲۷ نام همه‌ی جاویدنامان و محکومان ورامین نیستند؛ شمار واقعی بیشتر است و ما برای ورامین هم تنها نام‌هایی را آورده‌ایم که گزارشی پشتشان است. منابع این صفحه هرانا و ایران اینترنشنال هر کدام با ۹ مورد، بنیاد عبدالرحمن برومند با ۷، کانون حقوق بشر ایران و وب‌سایت کانون حقوق بشر ایران هر کدام با ۵، و ویکی‌پدیای فارسی، وب‌سایت ایندیپندنت فارسی و وب‌سایت هانا هر کدام با ۲ مورد هستند؛ یک نام نیز در فهرست دفتر ریاست‌جمهوری به تاریخ ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ آمده است. اگر یکی از این ۲۷ نفر را می‌شناختید یا از سرنوشت دو محکوم این صفحه خبری دارید، برای ما بفرستید.