این صفحه به ۲۱ تن اختصاص دارد که نامشان با شهر کوی سنجک در فهرست ما آمده است. کوی سنجک، که منابع آن را کویه سنجق یا کویه هم می‌نامند، شهری بیرون از ایران است، در استان اربیل در اقلیم کردستان عراق. به همین دلیل برای این نام‌ها در داده‌های ما هیچ استانی از ایران ثبت نشده است. همه‌ی این ۲۱ نفر در شمار کسانی آمده‌اند که در خارج از ایران ترور شدند، و منبع کسانی را که در این صفحه از آنان یاد می‌شود، از اعضا یا کادرهای حزب دموکرات کردستان معرفی می‌کند که در مقرهای این حزب در کویه زندگی یا کار می‌کردند.
دو روز
نام‌های کوی سنجک تنها به دو روز برمی‌گردند. ۶ نام از ۳۰ آذر ۱۳۹۵ است، شب یلدا. به نوشته‌ی منبع، در آن شب در ساختمان مرکزی حزب، معروف به «قلا» (قلعه)، که مراسم یلدا در آن برگزار می‌شد، بمب منفجر شد. ۱۵ نام از ۱۷ شهریور ۱۳۹۷ است. به نوشته‌ی منبع، در آن روز محل جلسه‌ی کمیته‌ی مرکزی حزب و محوطه‌ی مرکز آموزش آن هدف حمله‌ی موشکی سپاه پاسداران قرار گرفت.
سن‌ها در این صفحه از ۱۷ تا ۶۷ سال است و میانه‌ی آن ۴۴ سال. ۱ نفر زیر ۱۸ سال داشت و ۳ نفر زن بودند. برای هر ۲۱ نفر شرحی از زندگی در دست است، و همه‌ی این نام‌ها از یک منبع آمده‌اند: بنیاد عبدالرحمن برومند.
شب یلدای ۱۳۹۵
ابوبکر عباس‌نیا ۳۷ ساله در دوران راهنمایی به خاطر تنگدستی درس را رها کرده بود و دستفروشی و کارگری ساختمان می‌کرد. دوستانش به خاطر جسارتش او را «ارسلان» صدا می‌زدند. منبع درباره‌ی او می‌گوید: «او انسانی مهربان، شاد، اجتماعی و محبوب بود و صدای خوبی هم داشت.» به نوشته‌ی منبع، او پس از انفجار نخست همراه دیگران به محل رفت و بمب دوم از راه دور منفجر شد. علی اسماعیل قویتاسی ۴۶ ساله، که از ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۵ مسئول مرکز آموزش حزب و معلم تاریخ بود، در همان شب کشته شد. هر دو در شهر کویه، در ۵۰۰ متری قلا، به خاک سپرده شدند.
۱۷ شهریور ۱۳۹۷
نسرین حداد ۵۸ ساله، که در بهار ۱۳۵۸ از دانشسرای تربیت معلم مهاباد فارغ‌التحصیل شده و تا سال ۱۳۷۶ مدیر مدرسه‌ای در کمپ کویه بود، و همسرش محمد حسن‌پور ۶۷ ساله، که پیش و پس از ۱۳۵۷ کارمند اداره‌ی پست و تلگراف سردشت بود، با هم کشته شدند. یکی از فرزندانشان گفته است: «من و خواهرم در یک روز هر دو ستون زندگی‌مان را در چنین حادثه وحشتناکی از دست دادیم».
سهیلا قادری ۴۶ ساله، مادر ۲ فرزند، از سال ۱۳۸۷ گوینده‌ی اخبار تلویزیون حزب بود و دو کتاب شعر به زبان کردی دارد. کریم (مام‌شیرکو) رسولزاده ۵۶ ساله در دهه‌ی پنجاه کاپیتان تیم فوتبال سردشت بود. فرزندش گفته است: «پدرم ستون خانواده بود و هیچ وقت جای خالی او پر نمی‌شود.»
جوان‌ترها نیز در میان کشته‌شدگان آن روزند. پیشوا عزیزپور (سید عمر) ۲۰ ساله در ۹ ماهگی پدرش را از دست داده و به خاطر تنگدستی خانواده در سال دوم دبیرستان درس را رها کرده بود. مختار قادرپور ۳۳ ساله، که پس از ترک تحصیل کشاورزی می‌کرد، به گفته‌ی منبع قرار بود پاییز همان سال ازدواج کند. هاوری کارساز ۳۴ ساله، که در اشنویه شاگرد مکانیکی بود، آرزو داشت روزی دوباره خانواده‌اش را ببیند. رحمان پیروتی ۶۶ ساله، که منبع او را اهل مطالعه و خواهان فعالیت مدنی و دوری از خشونت می‌داند، فاروق حسن‌خیاط ۳۳ ساله، دانش‌آموخته‌ی کشاورزی که به تاریخ کرد علاقه داشت، و منصور اکبرپور ۳۲ ساله، دندانساز مهابادی، نیز در همان روز جان باختند.
پس از مرگ
به نوشته‌ی منبع، خانواده‌های چند تن از این کشته‌شدگان در ایران از سوی نهادهای اطلاعاتی در بانه، سقز و پیرانشهر احضار یا تهدید شدند و اجازه نیافتند مراسم ختم رسمی برگزار کنند.
درباره‌ی این فهرست
این ۲۱ نام همه‌ی کسانی نیستند که در کوی سنجک کشته شده‌اند؛ شمار واقعی جاویدنامان این دو روز در کویه بیشتر است و ما تنها نامی را ثبت می‌کنیم که منبعی برای آن داریم. همه‌ی این نام‌ها تنها بر گزارش‌های یک منبع استوارند و ممکن است در سن یا املای نام خطا داشته باشند. اگر یکی از کشته‌شدگان کویه را می‌شناختید، خاطره یا اصلاح خود را برای ما بفرستید.