این صفحه یاد ۳۵ مهندس و دانشجوی مهندسی را نگه می‌دارد؛ کسانی که منابع، در شرح زندگی‌شان، از رشته‌ی مهندسی آنان گفته‌اند. نخستین تاریخ این صفحه ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ است و آخرین آن ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵. ۲۵ نفر از آنان در اعتراضات کشته شدند و ۵ نفر اعدام شدند. ۳ نفر در بازداشت جان باختند، یک نفر بیرون از اعتراضات کشته شد و یک نفر در خارج از ایران ترور شد.
دو نسل
مهندسان این صفحه بیشتر به دو دوره تعلق دارند: ۴ نفر در سال ۱۳۸۸ و ۱۸ نفر در سال ۱۴۰۴. در ۱۸ دی ۱۴۰۴، ۸ نفر، در ۱۹ دی ۱۴۰۴، ۳ نفر و در ۲۰ دی ۱۴۰۴، ۲ نفر از آنان کشته شدند. سن‌ها از ۱۹ تا ۴۵ سال است و میانه‌ی آن ۲۹ سال؛ بیشترشان جوانانی بودند که تازه درس را تمام کرده یا هنوز در کلاس بودند. تهران با ۱۱ نام و کرج با ۶ نام بیشترین سهم را دارند. منابع درباره‌ی یک نفر نوشته‌اند که زن بوده است.
۱۳۸۸
کیانوش آسا ۲۶ ساله، دانشجوی مهندسی شیمی گرایش گاز و پتروشیمی در دانشگاه رازی کرمانشاه، در ۱۶ سالگی پدرش را از دست داده بود و می‌خواست پس از گرفتن مدرک خرج خانواده را بدهد. او ده سال عضو انجمنی زیست‌محیطی بود. در ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در میدان آزادی با دو گلوله به سینه کشته شد؛ نخستین نام این صفحه. اشکان سهرابی ۲۰ ساله، دانشجوی فناوری اطلاعات، در ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ با سه گلوله جان داد. مصطفی کیارستمی ۲۳ ساله، دانشجوی عمران دانشگاه تهران که شش ماه از ازدواجش می‌گذشت، در ۲۶ تیر ۱۳۸۸ با باتوم زده شد و همان شب در خانه درگذشت؛ پیش از رفتن به مادرش گفته بود: «مامان حلالم کن». محمدجواد پرنداخ ۲۳ ساله، دانشجوی سال آخر پتروشیمی دانشگاه صنعتی اصفهان، در ۴ شهریور ۱۳۸۸ کشته شد و پدرش پیکر او را زیر یک پل عابر پیاده پیدا کرد.
۱۴۰۴
شهروز مهرابی ۳۶ ساله، مهندس برق، که تنها یک سال و نیم از ازدواجش با پروانه می‌گذشت، در شب تولد همسرش، ۱۸ دی ۱۴۰۴، با گلوله‌ی جنگی به شکم کشته شد. آرمین تیموری‌راد ۱۹ ساله، که در رشته‌ی مهندسی برق پذیرفته شده بود و قرار بود از بهمن به دانشگاه برود، همراه پدرش هدف گلوله قرار گرفت؛ به نوشته‌ی منبع، سه تن از تیموری‌رادها در این سرکوب کشته شدند. رضا ریزوندی ۲۷ ساله، مهندس کامپیوتر اهل کرمانشاه، در پاکدشت کشته شد. نگین قدیمی ۲۸ ساله، دانش‌آموخته‌ی بیوتکنولوژی، در تنکابن در آغوش پدرش جان داد.
دیگران
پویا بختیاری ۲۷ ساله، مهندس برق که کارگاهی خانوادگی را می‌گرداند، در آبان ۱۳۹۸ در مهرشهر کشته شد. محمد مختاری ۲۱ ساله، دانشجوی مهندسی معدن، در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ جان داد. شاهو ابراهیمی ۳۱ ساله، دانشجوی ترم آخر مهندسی نرم‌افزار که در شب مراسم عقدش بازداشت شد، در ۱۲ مرداد ۱۳۹۵ در رجایی‌شهر اعدام شد؛ او گفته بود: «۱۵۰ روز در انفرادی در اتاقی بودم که فقط می‌توانستم سرپا بایستم». مسعود مولوی وردنجانی ۳۳ ساله، با کارشناسی ارشد عمران و کامپیوتر، در ۲۳ آبان ۱۳۹۸ در ترکیه با ۱۱ گلوله کشته شد. اتهام اعدام‌شدگان، روایت مقامات است، نه حکمی بر گناه.
منابع و ناتمامی
این ۳۵ نام همه‌ی مهندسانی نیست که جان باخته‌اند؛ تنها کسانی را در بر دارد که منابع از تحصیل یا کارشان در مهندسی گفته‌اند. منابع اصلی ایران اینترنشنال با ۱۸ مورد، هرانا با ۱۷، ویکی‌پدیای فارسی با ۱۴، ایران اینترنشنال (انگلیسی)، وب‌سایت کانون حقوق بشر ایران و هرانا هر کدام با ۱۲، وب‌سایت ایران اینترنشنال با ۱۱، بنیاد عبدالرحمن برومند با ۹، شبکه حقوق بشر کردستان (نسخه‌ی انگلیسی) با ۷ و کانون حقوق بشر ایران با ۶ مورد هستند. اگر هم‌کلاسی یا همکار یکی از این مهندسان بودید، خاطره یا تصحیح خود را برای ما بفرستید.