چوبه‌دار در شیراز و سمنان؛ جان‌هایی که پای فقر و بی‌پناهی رفت
خبر کوتاه و تلخه، اما پر از درد و حقیقت عریان این مملکت. سحرگاه روزهای آخر مهر، طناب‌های دار توی سکوت عادلآباد شیراز و سمنان کشیده شد تا پرونده چند تا زندگی دیگه برای همیشه بسته بشه.
به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از سازمان حقوق بشر ایران، روز چهارشنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۵ سه تا زندانی رو توی زندان عادلآباد شیراز به دار آویختن. علاوه بر زنده‌یاد سید برجعلی تقیزاده امیرسالاری و زنده‌یاد فرشاد جمالآبادی، زنده‌یاد نوید مهدیپور ۲۷ ساله هم که سه سال پیش با اتهام «قتل عمد» دوستش تو بند ۴ این زندان نگه داشته می‌شد، پای همون چوبه‌دار رفت.
مکانیکی که خرج درمان مادرش طناب دار شد
اما پشت هر کدوم از این پرونده‌ها فلاکتی خوابیده که ریشه‌اش تو عملکرد همین حکومته. چند روز قبل‌تر، یکشنبه ۲۶ مهر، دو تا جوون دیگه به نام‌های زنده‌یاد ولید حسنی ۳۳ ساله اهل مسجدسلیمان و زنده‌یاد شهرام بابانزاده ۳۰ ساله اهل بجنورد تو عادلآباد شیراز به اتهام مواد مخدر اعدام شدن.
قصه شهرام بابانزاده چیه؟ مکانیک خودرو بود، نان‌آور مادر و خواهرش. مادرش سرطان داشت و باید ماهی ۵۲ میلیون تومن پول شیمی‌درمانی می‌داد. تو کشوری که درآمد یک کارگر و مکانیک حتی به ده میلیون هم نمی‌رسه، ۵۲ میلیون تومن رو از کجا بیاره؟ همین فقر بی‌پایان اونو کشوند به سمت فروش مواد مخدر تا مادرش زنده بمونه. حالا اون مادر هم موند و غم بچه‌ای که رفت زیر خاک.
هم‌زمان تو زندان سمنان هم روز ۲۹ مهر حکم اعدام زنده‌یاد مجتبی گرایی ۳۸ ساله رو اجرا کردن. عمامه‌دارها خیال می‌کنن با طناب دار می‌تونن آسیب‌های اجتماعی، فقر، خشونت و فلاکتی رو که خودشون درست کردن پنهان کنن.
یعنی چی و حالا باید چی کار کنیم؟
یعنی اینکه دستگاه سرکوب به جای حل ریشه بدبختی و بحران‌های اقتصادی، ته صف می‌ایسته و معلول رو خفه می‌کنه. برای حاکمانی که میلیاردها دلار نفت این خاک رو خرج ترقه و گروه‌های نیابتی می‌کنن، ۵۲ میلیون تومن هزینه درمان یه مادر بیمار، حکم مرگ پسرش رو امضا می‌کنه.
حالا چی کار می‌شه کرد؟ قدم اول اینه که نذاریم این نام‌ها عدد بشن؛ باید این هویت‌ها، این داستان‌های تلخ و چهره‌های واقعی قربانیان مستند بشن. وظیفه تک‌تک ما اینه که دادخواه باشیم، صدای بی‌پناهی این خانواده‌ها رو به نهادهای بین‌المللی برسونیم و با فشار و نافرمانی مدنی نشون بدیم جلوی جنایت‌ها ساکت نمی‌مونیم. این سیاهی موندگار نیست؛ این حکومت می‌ره، مردم ایران می‌مونن و ما با هم برای روز بعدش آماده‌ایم.
پرسش و پاسخ
چه کسانی در روزهای پایانی مهر ۱۴۰۵ در زندان عادلآباد شیراز اعدام شدند؟
در ۲۶ مهر ولید حسنی و شهرام بابانزاده به اتهام جرائم مواد مخدر، و در ۲۹ مهر نوید مهدیپور، سید برجعلی تقیزاده امیرسالاری و فرشاد جمالآبادی اعدام شدند.
دلیل گرایش شهرام بابانزاده به توزیع مواد مخدر چه بود؟
بر اساس گزارش منابع حقوق بشری، او مکانیک خودرو بود و برای تأمین هزینه ماهانه ۵۲ میلیون تومانی شیمی‌درمانی مادر مبتلا به بیماری سخت خود ناچار به فروش مواد مخدر شده بود.
چه فردی در زندان سمنان اعدام شد؟
روز چهارشنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۵، مجتبی گرایی ۳۸ ساله و اهل سمنان در زندان این شهر اعدام شد.
منابع این خبر
- هرانا (۱ آبان ۱۴۰۵)
واقعیت‌های این خبر از منابع بالا گرفته شده؛ لحن و نظر از نویسنده است.