بچه باید پشت نیمکت مدرسه باشه، نه تو کوره‌راه کولبری
داداش نگاه کن… یه پسر چهارده‌پونزده ساله رو تصور کن که یه بار هم‌وزن خودش رو بسته به پشتش و تو تاریکی از یه کوره‌راه کوهستانی می‌ره بالا. اون‌ور کوه مرزه. تو مسیر مین هست، پرتگاه هست، و مأموری که انگشتش رو ماشه‌ست.
این فیلم نیست. این زندگی بچه‌های مرزنشین این مملکته.
به گزارش ایران اینترنشنال، عبدالله بلواسی، فعال کارگری، هشدار داده که فقر و بیکاری تو مناطق مرزی داره بچه‌ها و نوجوون‌ها رو می‌فرسته سراغ کولبری.
جمله‌ش اینه: وقتی یه نوجوون واسه کمک به خانواده یا درآوردن خرج مدرسه و زندگیش پا تو مسیری می‌ذاره که توش خطر تیر خوردن، انفجار مین و حادثه هست، این باید یه هشدار جدی واسه جامعه باشه.
و یه جملهٔ دیگه که باید با خط درشت نوشت: «بچه باید پشت نیمکت مدرسه بشینه، نه تو مسیر کولبری.»
چرا بچه می‌ره کولبری؟
چون بابا کار نداره. چون کارخونه‌ای نیست. چون تو کردستان و بقیهٔ استان‌های مرزی، این حکومت تو این چهل و چند سال به‌جای کار، پاسگاه ساخته.
همین گزارش می‌گه تورم بالا، سقوط پول ملی و بیکاری، قدرت خرید خانواده‌ها رو آب کرده. عددهاش رو هم داریم: تورم سالانه ۶۶ درصد، خوراکی‌ها ۱۲۸ درصد گرون‌تر از پارسال، دلار ۲۰۰ هزار تومن.
وقتی سفره خالیه، بچه دیگه بچه نیست؛ نون‌آوره.
فقط کردستان هم نیست. خانهٔ کارگر هرمزگان روز جمعه گفته حدود ۲۰ هزار کارگر به خاطر رکود و تعطیلی واحدها بیکار شدن.
بیست هزار نفر، فقط تو یه استان. اونم استانی که لب تنگهٔ هرمزه و قرار بود «قطب تجارت» باشه. بندر بسته، اسکله خوابیده، کارگر خونه‌نشین.
اینا همون مردمی‌ان که قراره «مقاومت» کنن. با چی؟ با شکم خالی؟
گلوله واسه کولبر، مصونیت واسه قاچاقچی بزرگ
کولبر یه بسته چای و پارچه و لوازم خونگی رو کولش می‌کشه که شب یه لقمه نون ببره خونه. بلواسی خودش می‌گه تو این مسیر خطر تیراندازی هست. تیراندازیِ کی؟ مرزبانِ همین حکومت.
حالا اینو بذار کنار اون خبر دو هفته پیش: شبکه‌ای که ۱۱ میلیارد دلار پول نفت رو برنگردوند، با اسم پسر و داماد مقام‌ها توش. اونا با کشتی و نفتکش قاچاق می‌کنن و کسی به طرفشون شلیک نمی‌کنه.
این چه عدالتیه؟ عدالتِ کی؟
به بچهٔ ۱۵ ساله با یه کوله‌بار شلیک می‌کنن. به آقازاده با یه نفتکش، سلام نظامی می‌دن.
مدرسه‌ها ماه دیگه باز می‌شن
کمتر از یه ماه دیگه اول مهره. یه عده بچه با کیف نو می‌رن مدرسه. یه عدهٔ دیگه همون صبح، با کوله‌ای که کتاب توش نیست، راهیِ کوه می‌شن.
هیچ مسئولی هم نمی‌آد بگه چرا. هیچ‌کس!
اون بالا بودجه واسه موشک هست، واسه نیابتی هست، واسه صداوسیما هست. واسه یه کارگاه تو بانه و مریوان و سردشت نیست.
بچه‌های این خاک لایق مدرسه‌ن، لایق بازی، لایق اینکه شب بدون ترس بخوابن.
اون روزی که ایران عزیزمون از دست این جماعت دربیاد، اولین کاری که باید بکنیم همینه: کوله رو از پشت این بچه‌ها برداریم و جاش کیف مدرسه بذاریم.
اون روز می‌آد. کوه‌های کردستان از این حکومت خیلی قدیمی‌ترن؛ بعد از اون هم سر جاشون می‌مونن.
پرسش و پاسخ
چرا کودکان در مناطق مرزی ایران به کولبری رو می‌آورند؟
به گفتهٔ عبدالله بلواسی، فعال کارگری، فقر، بیکاری و نبود فرصت شغلی پایدار باعث می‌شود نوجوانان برای کمک به خانواده یا تأمین هزینهٔ تحصیل و زندگی به کولبری بروند.
کولبری چه خطرهایی دارد؟
کولبران در مسیرهای کوهستانی مرزی با خطر تیراندازی نیروهای مسلح، انفجار مین و حوادثی مانند سقوط روبه‌رو هستند.
وضعیت اشتغال در استان‌های دیگر چگونه است؟
خانهٔ کارگر هرمزگان اعلام کرده حدود ۲۰ هزار کارگر در پی رکود اقتصادی و تعطیلی واحدهای کاری شغل خود را از دست داده‌اند.
منابع این خبر
- ایران اینترنشنال (۸ شهریور ۱۴۰۵)
واقعیت‌های این خبر از منابع بالا گرفته شده؛ لحن و نظر از نویسنده است.