مهدی کاشفی

۴۲ ساله · سعادت‌آباد · استان تهران

دی ۱۴۰۴ در اعتراضات کشته شد

زندگی

خرید و فروش ماشین برایش هم شغل بود، هم زندگی.

همسری مهربان و پدری دلسوز برای ایلای ۱۳ ساله‌اش.

مردی آرام، مهربان، شوخ‌طبع و صادق با صدایی که هیچ‌وقت بلند نمی‌شد مگر در خیابان که فریاد آزادی‌خواهی‌اش همیشه بلند بود.
او عاشق ایران بود، شیفته تاریخ و فرهنگ کشورش.
به موسیقی ایرانی عشق می‌ورزید و به تاریخ این سرزمین احترام می‌گذاشت.
از خردسالی به ماشین علاقه‌مند بود
دوستانش او را رفیقی وفادار و سخاوتمند توصیف می‌کنند که همیشه برای کمک آماده بود.
به این مهاجرانی که اجازه کار نداشتند کمک می‌کرد و برای آنان حساب بانکی باز می‌کرد تا بتوانند دستمزدشان را دریافت کنند
بیماری قلبی داشت و پزشکان به او گفته بودند نباید ورزش کند یا بدود، اما مهدی معتقد بود که آزادی از همه‌چیز مهم‌تر است.
«رفت تا برای آزادی ایران فریاد بزند.»

به روایت نزدیکان

یکی از نزدیکان مهدی کاشفی می‌گوید مهدی یکی از بی‌شمار انسان‌های شجاعی بود که ایران را آباد و آزاد می‌خواست و زندگی را ساده و شریف.— یکی از نزدیکان مهدی کاشفی

چگونه جان باخت

۱۰ دقیقه بعد مردم او را به خانه آوردند، پیکرش غرق در خون و بدنش پر از ساچمه بود. یک گلوله جنگی در شکمش فرو رفته بود و از این ناحیه خونریزی شدیدی داشت.
حدود ۲۰ تیر در بدنش بود.

پس از مرگ

هیچ بیمارستانی او را قبول نکرد
در بیمارستان بقیه‌الله به پدر، مادر، و همسرش اجازه ندادند که در کنار مهدی بمانند.
چند روز طول کشید تا پیکرش را تحویل دهند، به سردخانه‌ای در تهران فرستاده بودند.
آنان را مجبور کردند که برای پیداکردن پیکر مهدی، کیسه‌ها را یکی‌یکی باز کنند و ببینند
به خانواده فشار آوردند که «مراسم نگیرید، مصاحبه نکنید، ساکت باشید.»
او را با همه رویاها و آرزوهایش در «بهشت زهرا» و با حضور پرشمار ماموران حکومتی به خاک سپردند.
پس از خاکسپاری هم احضار و تهدید و بازجویی اعضای خانواده ادامه یافت
دو روز طول کشید تا برادرش پیکر مهدی را در میان انبوه جنازه‌ها تشخیص دهد.

منابع

نام در دست‌کم دو منبع مستقل یا در گزارش یک نهاد حقوق بشری ثبت شده است.

در فهرست‌های

درباره‌ی این شخص اطلاعی دارید یا نکته‌ای نادرست است؟ ثبت اطلاعات