این صفحه یاد ۵۱ تن از مردم بوکان، شهری در استان آذربایجان غربی، را نگه می‌دارد. فهرست از ۵ آذر ۱۳۸۸ آغاز می‌شود و تا ۸ تیر ۱۴۰۵ ادامه دارد. بیش از نیمی از این نام‌ها، ۲۶ نام، به سال ۱۴۰۱ برمی‌گردد و ۱۷ نام دیگر به سال ۱۴۰۴. بوکان در این فهرست شهری است که پاییز ۱۴۰۱ را با خون گذراند و پس از آن نیز داغ تازه دید.
پاییز ۱۴۰۱ در بوکان
۲۶ تن از این ۵۱ نفر در اعتراضات کشته شده‌اند. روز ۲۶ آبان ۱۴۰۱ با ۸ کشته تلخ‌ترین روز این صفحه است. روزهای پیش و پس از آن نیز خالی نیستند: ۳ نام در ۲۵ آبان ۱۴۰۱ و ۳ نام در ۲۷ آبان ۱۴۰۱. پیش از آن، در ۲۰ مهر ۱۴۰۱، ۲ نفر کشته شدند و پس از آن، در ۲ آذر ۱۴۰۱، ۲ نفر دیگر. یعنی در کمتر از دو ماه، بخش بزرگی از نام‌های این شهر ثبت شد.
جز کشته‌شدگان اعتراضات، ۱۶ نفر اعدام شده‌اند، ۵ نفر در بازداشت جان باخته‌اند و یک نفر بیرون از اعتراضات به دست نیروهای حکومتی کشته شده است. حکم اعدام ۲ نفر تأیید شده و یک نفر دیگر در خطر اجرای حکم اعدام است. سن‌ها از ۷ سال تا ۵۷ سال است و میانه‌ی آن ۲۹ سال. یک نفر در این فهرست زیر ۱۸ سال بوده و منابع درباره‌ی ۴ نفر نوشته‌اند که زن بوده‌اند. نام‌های دیگر پراکنده‌اند: یکی در ۱۳۸۸، یکی در ۱۳۹۵، دو در ۱۳۹۸، یکی در ۱۴۰۰ و یکی در ۱۴۰۵.
شهریار محمدی
شهریار محمدی ۲۸ ساله در ۲۷ آبان ۱۴۰۱ کشته شد. او در دانشگاه آزاد بوکان معماری می‌خواند، اما به نوشته‌ی منبع «به دلیل مشکلات مالی خانواده از ادامه تحصیل انصراف داد» و با خودروی شخصی‌اش کار می‌کرد. منبع می‌گوید او «ورزشکار بود، ورزش رزمی‌کرده و در این رشته مدرک هم گرفته بود.» و «از سن کم به آزادی‌خواهی و برابری زن و مرد معتقد بود». به نوشته‌ی منبع، او را در کوچه‌ای بن‌بست کنار فلکه‌ی علی‌آباد متوقف کردند و به رگبار بستند. وقتی برادرش میلاد پیکر او را در آغوش گرفته بود، یکی از ماموران با تفنگ ساچمه‌ای به ساق پای او شلیک کرد. از شهریار این جمله به جا مانده است: «ما یک ایرانی هستیم و یک ایرانی می‌مانیم و درود بر شرف همه مملکت ایران!»
سعدی شاهرخی‌فر و کمال فقهی
سعدی شاهرخی‌فر ۴۰ ساله و «پدر دو فرزند خردسال» بود. منبع می‌نویسد او بامداد ۲۸ آبان «برای خرید از خانه خارج» شد و در خیابان علی‌آباد بوکان با شلیک گلوله به سینه و چند ضربه‌ی چاقو کشته شد. تاریخی که فهرست برای او ثبت کرده، ۲ آذر ۱۴۰۱ است.
کمال فقهی ۴۶ ساله، به نوشته‌ی منبع، «کارمند نیروگاه حرارتی بناب» بود. او در ۲۰ مهر ۱۴۰۱ کشته شد؛ منبع می‌گوید نیروهای امنیتی او را «در پشت بام منزلش» در منطقه‌ی حسار بوکان هدف شلیک مستقیم قرار دادند. او یکی از دو نامی است که این روز در فهرست بوکان دارد.
درباره‌ی منابع این صفحه
این ۵۱ نام همه‌ی جاویدنامان بوکان نیستند. شمار واقعی بیشتر است و نام بسیاری هرگز منتشر نشده؛ ما تنها نامی را ثبت می‌کنیم که برایش منبعی یافته‌ایم. بیشترین سهم را کانون حقوق بشر ایران با ۳۹ مورد دارد، پس از آن ویکی‌پدیای فارسی با ۲۳ مورد، شبکه حقوق بشر کردستان با ۲۲ مورد، وب‌سایت کانون حقوق بشر ایران و شبکه حقوق بشر کردستان (نسخه‌ی انگلیسی) هر کدام با ۲۰ مورد، بنیاد عبدالرحمن برومند و هرانا هر کدام با ۱۵ مورد، هه‌نگاو با ۴ مورد و آژانس خبررسانی کُردپا با ۳ مورد. تنها برای ۵ نفر شرح زندگی داریم و برخی نام‌ها تنها بر یک منبع تکیه دارند.
اگر یکی از این مردم بوکان را می‌شناختید، اگر در پاییز ۱۴۰۱ در کوچه‌های این شهر بودید یا خبری از سرنوشت کسانی دارید که حکمشان تأیید شده است، از شما می‌خواهیم خاطره یا تصحیح خود را برای ما بفرستید.